„Czarówki lasu” Andrzeja Theuriera to powieść dla dzieci napisana na końcu XIX wieku. Opowiada historię chłopca z prowincji, którego wyobraźnię podstępnie pobudzają baśnie i urok lasu; ta wyobraźnia łączy się z codziennym życiem, powodując zarówno komiczne, jak i niebezpieczne przygody. Pod wpływem radywnej byłej leśniczej babci, surowej babki oraz impulsywnego kolegi Bigearda chłopiec odkrywa, jak na skraju lasu rosną zdziwienie, pokuszenie i odwaga. Na początku powieści siedmiolatek Juvigny spędza czas z babcią i dziadkiem nad sklepem kapelusznika, pochłaniając się baśniami i zachwycony przedstawieniem „Sny lodowej królewny” wędrownej trupy. Jego dobry, miłościwy do przyrody dziadek kontrastuje z surową babcią; szkoła pod władzami surowej nauczycieli Sister Euloge poznaje mu Claude’a Bigearda – sprytnego rówieśnika, który staje się jego towarzysem w poszukiwaniach „Zielonej księżniczki” ukrytej w głębi lasu. Po karcinie i nieskutecznej lekcji chłopcy uciekają ze szkoły, wędrują po targu i postanawiają odnaleźć tę wyobrażoną księżniczynę w głębi lasu. Po drodze spotykają Césarina – radosnego żebrzącego flautystę, rabują śliwki i uciekają przed strażnikami, aby wreszcie dotrzeć do majestycznego lasu, gdzie zapada zmrok. Dziecięcy eksperyment z „magią” przy użyciu ukradzionych jajek kończy się niepowodzeniem; gniew i głód narastają, a ciemność otacza ich, gdy zgubią drogę – strach wywołany krzykiem sowy i majestatycznymi drzewami przybliża ich do prawdziwego zagrożenia.