اصول ریاضیات (که اغلب بهاختصار PM نامیده میشود)، اثری سهجلدی دربارهٔ مبانی ریاضیات است که ریاضیدان-فیلسوفان، آلفرد نورث وایتهد و برتراند راسل، آن را نوشتهاند و در سالهای ۱۹۱۰، ۱۹۱۲ و ۱۹۱۳ منتشر شده است. این اثر در سالهای ۱۹۲۵–۱۹۲۷ در ویرایش دوم منتشر شد که شامل مقدمهای مهم بر ویرایش دوم، پیوست A (که جایگزین ✱9 شده بود)، و نیز دو پیوست جدید B و C بود. PM در اصل بهعنوان دنبالهای بر کتاب اصول ریاضیات راسل (۱۹۰۳) در نظر گرفته شده بود، اما چنانکه خود PM بیان میکند، این پیشنهاد به دلایل عملی و فلسفی امکانناپذیر از آب درآمد: «ما در ابتدا قصد داشتیم اثر حاضر را در جلد دومی از اصول ریاضیات بگنجانیم ... اما هرچه پیش رفتیم، بیشازپیش آشکار شد که موضوع بسیار گستردهتر از آن چیزی است که تصور کرده بودیم؛ افزون بر این، در بسیاری از مسائل بنیادی که در اثر پیشین مبهم و محل تردید باقی مانده بودند، اکنون به راهحلهایی رسیدهایم که معتقدیم رضایتبخشاند.» PM بنا بر مقدمهاش سه هدف داشت: تحلیل ایدهها و روشهای منطق ریاضی تا بیشترین حد ممکن و به حداقل رساندن شمار مفاهیم اولیه، اصول موضوع و قواعد استنتاج؛ بیان دقیق گزارههای ریاضی در منطق نمادین با استفاده از مناسبترین نمادگذاریای که بیان دقیق اجازه میدهد؛ و حل پارادوکسهایی که در آغاز قرن بیستم منطق و نظریهٔ مجموعهها را گرفتار کرده بودند، مانند پارادوکس راسل. همین هدف سوم موجب شد نظریهٔ انواع در PM پذیرفته شود. نظریهٔ انواع محدودیتهای دستوری را بر فرمولها اعمال میکند که تشکیل نامقید کلاسها، ویژگیها و توابع را منتفی میسازند. نتیجه آن است که فرمولهایی مانند [فرمول] که امکان تشکیل اشیایی مانند مجموعهٔ راسل را فراهم میکنند، نادرستصورتبندیشده از آب درمیآیند: آنها محدودیتهای دستوری نظام PM را نقض میکنند. PM علاقه به منطق نمادین را برانگیخت و این حوزه را پیش برد، آن را رواج داد و قدرتش را نشان داد. کتابخانهٔ مدرن PM را در فهرست ۱۰۰ کتاب برتر غیرداستانی انگلیسیزبان قرن بیستم، در رتبهٔ ۲۳ قرار داد. (این خلاصه از ویکیپدیا گرفته شده است.)
پیوندهای ویکیپدیا: