The Principia Mathematica (vaak afgekort als PM) is een driedelig werk over de grondslagen van de wiskunde, geschreven door de wiskundige filosofen Alfred North Whitehead en Bertrand Russell en gepubliceerd in 1910, 1912 en 1913. In 1925–1927 verscheen een tweede editie, met een belangrijke Inleiding tot de tweede editie, een Bijlage A (die ✱9 verving) en twee aanvullende nieuwe bijlagen, Bijlage B en Bijlage C. PM was opgevat als een vervolg op Russells The Principles of Mathematics uit 1903, maar zoals PM stelt, bleek dit om praktische en filosofische redenen een onuitvoerbaar voorstel: “Het huidige werk was oorspronkelijk door ons bedoeld als de inhoud van een tweede deel van Principles of Mathematics ... Maar naarmate we vorderden, werd het steeds duidelijker dat het onderwerp veel omvangrijker is dan we hadden verondersteld; bovendien zijn we ten aanzien van veel fundamentele kwesties die in het eerdere werk onduidelijk en twijfelachtig waren gebleven, nu tot wat wij bevredigende oplossingen achten gekomen.” PM had volgens de inleiding drie doelen: de ideeën en methoden van de mathematische logica zo grondig mogelijk analyseren en het aantal primitieve begrippen, axioma’s en inferentieregels tot een minimum beperken; wiskundige proposities nauwkeurig uitdrukken in de symbolische logica, met gebruikmaking van de gemakkelijkste notatie die een dergelijke nauwkeurige uitdrukking mogelijk maakt; en de paradoxen oplossen die de logica en de verzamelingenleer rond de eeuwwisseling van de twintigste eeuw teisterden, zoals de paradox van Russell. Dit derde doel vormde de aanleiding voor de invoering van de typentheorie in PM. De typentheorie legt grammaticale beperkingen op aan formules, waardoor de onbeperkte comprehensie van klassen, eigenschappen en functies wordt uitgesloten. Het gevolg hiervan is dat formules die de comprehensie van objecten zoals de verzameling van Russell mogelijk zouden maken, onwelgevormd blijken te zijn: ze schenden de grammaticale beperkingen van het systeem van PM. PM wekte belangstelling voor de symbolische logica en bracht het vakgebied verder door het te populariseren en de kracht ervan te demonstreren. The Modern Library plaatste PM op de 23e plaats in zijn lijst van de 100 beste Engelstalige non-fictieboeken van de twintigste eeuw. (Deze samenvatting is afkomstig van Wikipedia.)
Wikipedia-links: