„Opvoeding en het goede leven” van Bertrand Russell is een filosofische verhandeling over de onderwijstheorie, geschreven aan het begin van de 20e eeuw. Het boek behandelt de complexiteit van opvoeding en onderwijs en bespreekt het doel om het karakter en de intelligentie van kinderen te ontwikkelen, terwijl men rekening houdt met de maatschappelijke invloeden op onderwijsmethoden. Het pleit voor een hervormd onderwijssysteem dat ernaar streeft democratisch en inclusief te zijn, en benadrukt het belang van karakterontwikkeling bij het bevorderen van een goed leven. Het begin van de tekst vormt de aanzet tot een kritische verkenning van onderwijsfilosofieën en weerspiegelt Russells zorgen als ouder die zijn kinderen een betere onderwijservaring wil bieden. Hij beschrijft de uitdagingen waarmee ouders te maken krijgen wanneer zij binnen heersende systemen, die bol staan van beperkingen en tekortkomingen, moeite hebben om geschikte onderwijsinstellingen te vinden. De inleiding benadrukt de noodzaak van onderwijshervorming, geworteld in een visie op het vormen van mensen die zelfstandig kunnen oordelen, waarbij rekening wordt gehouden met moderne psychologische inzichten in de karaktervorming, in het bijzonder tijdens de vroege kinderjaren. Russells doel is een fundament te leggen voor onderwijsprincipes die de holistische ontwikkeling van kinderen vooropstellen, zodat zij zowel goed geïnformeerde als deugdzame mensen worden.