„Edukacja a dobre życie” Bertranda Russella to traktat filozoficzny poświęcony teorii edukacji, napisany na początku XX wieku. Książka omawia złożoność edukacji, poruszając kwestię kształtowania charakteru i inteligencji u dzieci przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu społeczeństwa na metody nauczania. Autor opowiada się za zreformowanym systemem edukacji, który dąży do demokratyczności i inkluzywności, podkreślając znaczenie rozwoju charakteru w kształtowaniu dobrego życia. Początek tekstu przygotowuje grunt pod krytyczną analizę filozofii edukacyjnych, odzwierciedlając troski Russella jako rodzica pragnącego zapewnić swoim dzieciom lepsze doświadczenia edukacyjne. Przedstawia on wyzwania, z jakimi mierzą się rodzice usiłujący znaleźć zadowalające placówki oświatowe w obliczu dominujących systemów pełnych ograniczeń i wad. Wstęp podkreśla konieczność reformy edukacji, opartej na wizji kształtowania jednostek zdolnych do samodzielnego osądu, przy uwzględnieniu współczesnych odkryć psychologii dotyczących formowania charakteru, szczególnie we wczesnym dzieciństwie. Celem Russella jest stworzenie podstaw zasad edukacyjnych, które stawiają na wszechstronny rozwój dzieci jako jednostek zarówno posiadających wiedzę, jak i cnotliwych.