Zbiór esejów Bertranda Russella „Mistyka i logika oraz inne eseje” składa się z tekstów filozoficznych napisanych na początku XX wieku. Eseje te badają wzajemodział między mistykią a nauką, analizując, w jaki sposób te dwa podejścia wpłynęły na rozwoj filozofii i ludzkiego poznania. Russell rozpatruje ograniczenia zarówno doświadczeń mistycznych, jak i rozumowania naukowego, starając się o wypracowanie między nimi równowagi. Wstęp do zbioru zawiera esej „Mistyka i logika”, w którym Russell dokonuje analizy historycznego konfliktu pomiędzy mistycznym a naukowym podejściem w filozofii. Używa postaci takich jak Heraklit i Platon, by ilustrować ich sprzeczne, ale wzajemnie powiązane punkty widzenia. Russell twierdzi, że choć mistyka oferuje głębokie spojrzenia na ludzkie doświadczenie, bez oparcia w metodzie naukowej te spojrzenia mogą stać się jedynie iluzjami. Podkreśla konieczność filozoficznego podejścia, które łączy oba te obszary, ostrzegając przed zagrożeniami wynikającymi z dogmatycznego przywiązania do któregoś z nich. Taki wstęp stwarza podstawę dla refleksyjnego rozumienia filozofii i jej celów w poznawaniu rzeczywistości, nadając kolejnym esejom surowy, naukowy ton.