«Відэёц» Айба Мелхіёра — навукова-фантастычнае апавяданне, напісанае ў сярэдзіне XX стагоддзя. У цэнтры сюжэта — тэлевізійны тэхнік, які выпадкова адкрывае спосаб бачыць скрозь сцены, што ўздымае пытанні назірання, улады і маральнай адказнасці. Амбіцыйны тэлевізійны «відэёц» Дон Хартлі выпрабоўвае апаратуру для спецэфектаў падчас рэпетыцыі касмічнай оперы, калі кароткае замыканне ператварае дэкарацыю ў акно, праз якое ён бачыць скрозь заднік студыі, сцены і далей, на вуліцу. Даследуючы гэты эфект, ён разумее, што можа стварыць адну камеру — «Хартлікам», — здольную пранікаць скрозь любую перашкоду. Спакушаны славай і багаццем, ён таксама ўяўляе кашмарны свет татальнага, непазбежнага назірання і аўтарытарнага кантролю. Пасля цяжкага дня ён выбірае стрыманасць: наведвае свайго кіраўніка, каб прызнацца толькі ў пашкоджанні абсталявання, атрымлівае другі шанец на працы і хавае свае чарцяжы, робячы выснову, што свет яшчэ не гатовы да яго вынаходніцтва.