Naamioita III-IV : Ritari Klaus; Alkibiades; Carinus
O tej książce
„Naamioita III–IV” Eino Leino to zbiór sztuk napisanych na początku XX wieku. Połącza moralno-psychologiczne sceny z elementami historycznej tragedii, przechodząc od średniowiecznych wyrzutów sumienia do klasycznych intryg. Bohaterami tych tekstów są postaci rozdzielone pomiędzy miłością, honorem, ambicjami a duchowymi konfliktami – wśród nich znajdują się zniszczony rycerz oraz wygnany ateński polityk Alkibiades. Wstęp do tego zbioru składa się z dwóch wyraznych scen: w „Rytarzu Klausie” upadły w信用 rycerz, żyjący w opuszczonym domku, odrzuca bezwzględną miłość Inkeri; spisuje swoje grzechy, ostrzega ją przed zagładą i, gdy ona wraca mu miec, by pobudzić tego starego wojownika, oznajmia, że teraz służy Krzyżowi. Ona odchodzi z pogardą, a miec pozostaje jako milczący symbol osądzenia; rycerz modli się do Dziewicy Marii. W „Alkibiadesie” Timandra odrzuca pijanego Marsyasa, który przynosi tajne pismo i błyskotkę należącą księciu; Alkibiades powraca z Thrasybulosem, a ich napięty dialog pokazuje konflikt lojalności, wygnania oraz uroku Azji w kontekście święta Astarte. Tajemnicze królewskie wiadomości i zapowiedziana wizyta satrapa pogłębiają poczucie niebezpieczeństwa; w trzecim akcie przybywa perska delegacja, a uprzejmości dworskie jedynie delikatnie maskują nadchodzący pojedynek słów i woli.
