„Pajarin poika” Eino Leino to cykl opowiadań napisanych w początku XX wieku i zaczerpniętych z karelijskiej tradycji ludowej. Historia dotyczy tyranicznego spadkobiercy majątku, który wykorzystuje swoją władzę wobec młodych kobiet z wioski; lokalna społeczność próbuje skorzystać z pomocy władz dalekich, ale bezskutecznie. Akcja rozgrywa się w okolicy dwóch jezior na terytorium Karelii – ludzie cierpią pod władzami Pajarina, który zabiera „pierwszą noc” każdej narzeczonej. Ilja, dumny rolnik zaręczony z Sonją, próbuje skorzystać z pomocy Ukko Kruunu, personifikacji władzy, ale bezskutecznie; po powrocie do domu usiłuje porozumieć się ze swoimi sąsiadami. W jednym z epizodów słychać głos umarłego Pajarina, przepełniony skruchą i żalem z powodu tego, co zrobił. Na brzegu jeziora trzy łabiedzie przepowiadają o słodkiej młodości Sonji i jej bliskiej śmierci; Ilja dotrze do niej i po delikatnym porozumieniu uciekną razem do lasu, gdzie spędzą noc pełną miłości. W wielki niedzielny dzień, gdy para przygotowuje się do ślubu, syn lorda przyjeżdża do kościoła i zabija Sonję. Ilja wraz z mieszkańcami wioski goną go po wyspach i przylądkach; zbrodniarz oferuje im złoto, ale oni odrzucają jego ofertę. Tłum zabija mordercę razem z jego koniem i zakopuje ciało pod kamieniami. W letnich białych nocach zły człowiek powraca jako niespokojny jeździec nad wodą – jego głos jest pełen skrupulów i bólu.