„Struktura Algierii” autorstwa E.F. Gautiera to geologiczno-geograficzny traktat napisany na początku XX wieku. W nim syntezuje się informacje o topografii i geologii Algierii, aby wyjaśnić, w jaki sposób ta krajowa jednostka stanowi część Atlasu w szerszym kontekście alpejskiego systemu tektonicznego. Praca podkreśla, jak blok Tyrrhenii na północy, saharska platforma na południu oraz istotne zdarzenia tektoniczne skierowane na północ–południe wpłynęły na ukształtowanie terenu, basenów i nawet kulturowych regionów Algierii. W wstępie do traktatu określony jest jego cel – jako pierwszą syntezę informacji o geografii Algierii, możliwą dzięki wyjątkowej dokładności mapowania tego kraju – po czym ziemia przedstawiana jest jako „część Atlasu”, powiązana z alpejskimi procesami składowania i wygięcia terenu w okolicy regionu Tyrrhenii. Argumentacja opiera się na dowodach takich jak krystaliczne formacje na brzegu morza, łańce wulkanów, sejsmiczna aktywność oraz biogeograficzne cechy; ponadto uwzględniane są północno–południowe struktury tektoniczne, które przecinają wschodnio-zachodnie zgięcia terenu. Do takich struktur należą linia Touat–Roussillon, kanion Zousfana w Figuig, szczelinę Tamlelt oraz linie rozciągające się wzdłuż wybrzeży w stronę Morza Alboranu. Dalej tekst opisuje grzbiet Hoggar–Laghouat–Médéa, który przechodzi dalej do regionu Tell i stanowi granicę między górami Kabylii a zachodnimi równinami podwodnymi; ten grzbiet odgrywa ważną rolę w ukształtowaniu terenu Algierii. Następnie prezentuje się szczelinę Biskra, powiązana z synkliną Igharghar, oraz rozległe obszary w Tunezji, aby pokazać, jak północno–południowe zdarzenia tektoniczne przechodzą przez alpejskie struktury i wpływają na kształtowanie kraju. Na początku drugiej części traktatu krótko omawia się temat pierwotnego podłoża geologicznego Algierii, a potem skupia się uwaga na tym, jak kraj ten stanowi długowieczny morski synklin; opisuje się kolejne fazy rozwoju terenu w okresie kredy do eocenu – od głębokich formacji batyjalnych w regionie Tell po bardziej płytkie formacje nerityczne na południowej platformie.