«منطق» اثر آندرس پیکر، اثری علمی است که در اواخر قرن هجدهم نوشته شده است. این متن بررسی جامعی از استدلال منطقی ارائه میدهد و اصول منطق مصنوعی و کاربرد آن را در حوزههای گوناگون دانش، با تمرکز اصلی بر استدلال قیاسی، بررسی میکند. پیکر میکوشد تفاوت میان عقل و منطق را روشن سازد و بر اهمیت درک حقایق بنیادی بهعنوان پایهای برای استدلال دقیق تأکید میورزد. آغاز «منطق» با تعریف ماهیت و هدف منطق مصنوعی، مبانی بحث را پی میریزد. پیکر توضیح میدهد که فهم انسانی چگونه بهطور طبیعی به حقایق نخستین دست مییابد و ترکیبهای منطقی برای تضمین یقین در اندیشهها چه اهمیتی دارند. او شرح میدهد که استدلال، که قیاس نامیده میشود، مطمئنترین روش برای پیوند دادن اندیشهها و استخراج نتایج جدید است. افزون بر این، پیکر از فیلسوفان معاصر خود انتقاد میکند که به باور او از منطق حقیقی منحرف شدهاند و تأکید دارد که معرفت راستین بر اصول تثبیتشده علوم گوناگون بنا میشود. این بخش بهخوبی زمینه را برای بررسی عمیقتر روش منطقی و فلسفه فراهم میکند و استدلالی نیرومند در دفاع از رویکردی منضبط به پژوهش منطقی ارائه میدهد.