‘Chateaubriand’ van Jules Lemaître is een literaire biografie die werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw. Het boek gaat diep in op het leven en de nalatenschap van de Franse schrijver François-Auguste de Chateaubriand. Het behandelt zijn jeugd, de ervaringen die hem vormden en de invloeden die zijn romantische stijl en filosofische overwegingen beïnvloedden. Lemaître verkent ook de unieke positie van Chateaubriand als schrijver die de overgang tussen het oude regime en de Revolutie verzorgde, en benadrukt zijn belang voor de Franse literatuur en de romantische beweging. In het begin van ‘Chateaubriand’ wordt een levendige beschrijving gegeven van de jonge jaren van de hoofdfiguur, waarna een uitgebreide analyse van zijn leven volgt. Lemaître schildert het beeld van een gevoelig en fantasievol kind dat in Saint-Malo is geboren; zijn tumultueuze jeugd werd gekenmerkt door een gebrek aan ouderlijke liefde en een diepe melancholie. Chateaubriand worstelde met gevoelens van verlatenheid en verdriet, maar vond troost in de natuur en de eerste ontwikkelingen van de literatuur. De vertelling wijst al vooruit naar de toekomstige conflicten en passies in zijn leven en doet ook een verwijzing naar de revolutionaire geest van die tijd, die zowel zijn persoonlijke als zijn literaire pad zou beïnvloeden.