„Chateaubriand” autorstwa Julesa Lemaître’a to literacka biografia napisana na końcu XIX wieku. Praca ta dogłębnie opisuje życie i spadłość francuskiego pisarza François-Auguste de Chateaubrianda, dotykając jego dzieciństwa, wydarzeń, które wpłynęły na jego rozwoj, oraz tych pierwszych wpływów, które ukształtowały jego romantyczny styl i filozoficzne zainteresowania. Lemaître pokazuje unikalną rolę Chateaubrianda jako pośrednika pomiędzy Starym Rządem a rewolucją, podkreślając jego znaczenie dla francuskiej literatury i romantycznego ruchu. W początkach „Chateaubriand” znajdziemy barwne opisy pierwszych lat życia bohatera, które stanowią przygotowanie do dogłębnego rozpatrzenia jego biografii. Lemaître portretuje delikatnego i wyobraźniowego chłopca urodzonego w Saint-Malo; jego burzliwe dzieciństwo było charakteryzowane brakiem miłości rodziców oraz głębokim poczuciem melancholii. Chateaubriand zmagał się z uczuciami odrzucenia i smutku, ale znalazł ukojenie w przyrodzie oraz w pierwszych doświadczeniach z literaturą. Opowieść nawiązuje do późniejszych konfliktów i pasji w życiu bohatera, zdradzając revolucyjny duch epoki, który miał wpływ na jego osobiste i literackie dzieło.