„Kalendarz Wenus” Octava Uzanne jest utworem fikcyjnym napisanym na końcu XIX wieku. Opowieść dotyka tematów miłości, pożądania oraz złożoności ludzkich relacji, przedstawionych przez dowcipnego i często cynicznego narratora. Postaci eksplorują swe pragnienia i zawiłe aspekty romansu w kontekście społecznych norm, z szczególnym naciskiem na postępowania osoby świadomej siebie i wolnej od ograniczeń. W prologu poznajemy głównego bohatera, który rozmyśla o swoich wcześniejszych romansach i naturze miłości. Opisuje wzruszający spotkanie z młodą służnicą o imieniu Babette, które staje się katalizatorem jego refleksji na temat pasji i niewierności. Myśl bohatera są przepełnione humoru i ironii; on próbuje poradzić sobie z różnymi relacjami, odnosząc się do wewnętrznych konfliktów wynikających z nieskładności i pożądania. Przedstawia również poczucie wolności od tradycyjnych romantycznych oczekiwanić, a także pokazuje zależność między afekcją, pamięcią oraz ulotną naturą przyjemności.