‘Le rive della Bormida nel 1794’ van Giuseppe Cesare Abba is een historisch verslag dat werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw. Het boek beschrijft het leven in een klein Italiaans dorp tijdens een periode van politieke onrust en sociale veranderingen, met nadruk op het samenvloeien van het leven van de lokale bewoners. thema’s als liefde, verlies en de gevolgen van oorlog spelen een centrale rol in de vertelling; dit reflecteert hoe persoonlijke en publieke geschiedenis met elkaar zijn verbonden. In het begin van het boek wordt het pittoreske dal bij de rivier de Bormida beschreven, met zijn adembenemende landschappen en het leven van de dorpsbewoners. Het verhaal draait om een vrouw genaamd Maddalena, die op het moment wacht dat haar zoon Giuliano terugkeert naar huis in het politiek turbulente jaar 1794. Terwijl ze wacht, gaan haar gedachten heen en weer tussen herinneringen aan haar overleden man en de zorgen om de veiligheid van haar zoon, die zich bevindt in de buurt van vreemde soldaten – de Alemanni. De spanning groeit als Maddalena’s ongerustheid over de frequente bezoekjes van haar zoon aan zijn oude leraar, Don Marco, duidelijk wordt; dit past bij de bredere sociopolitieke onzekerheden die het dorp overschaduwen. Met rijke beschrijvingen wordt een sfeer van nostalgie en naderende veranderingen gecreëerd, waardoor lezers worden meegevoerd in het leven van de personages tegen de achtergrond van historische gebeurtenissen.