کتاب «روح در کاخ سفید» نوشته جرالد استنلی لی، یک نقد سیاسی تاملبرانگیز است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر به بررسی رابطه پیچیده میان مردم آمریکا و رئیسجمهورشان میپردازد و بر تلاش برای دستیابی به نمایندگی و ارتباط واقعی در حکومت تأکید میکند. لی از استعاره «روح» برای توصیف ماهیت انتزاعی و اغلب منفصل قدرت سیاسی استفاده کرده و استدلال میکند که برای رشد یک دموکراسی، صداهای مردم باید به یک نیروی قابل لمس تبدیل شوند تا توسط کسانی که در قدرت هستند شناخته و مورد احترام قرار گیرند. در آغاز کتاب، مفهومی مطرح میشود مبنی بر اینکه «روح» ملت در کاخ سفید حضور دارد؛ یعنی انتظارات غیرقابل لمس و اغلب بیصدای مردم. لی به نحوه عزلت رئیسجمهورها در برخورد با این «انتظارات» انتقاد میکند و تأکید میکند که رئیسجمهور بعدی باید ارتباط واقعی با ملت برقرار کند؛ راه پیش رو، استفاده از قدرت و تأثیرگذاری جمعیت است. نویسنده قصد دارد چارچوبی جدید ارائه دهد که در آن شهروندان بتوانند نیازهای خود را بیان کنند و به این ترتیب، منظره حکمرانی را از چیزی که تحت سلطه نخبگان است، به دستان خود مردم تغییر دهند.