„Wyprawa HMS Dido na Borneo” autorstwa kapitana szanownego Henry’ego Keppela to relacja historyczna napisana w połowie XIX wieku. Tekst opisuje okres, gdy Keppel dowodził brytyjskim okrętem wojennym Dido podczas badania szeroko rozpowszechnionego piractwa na Borneo, szczegółowo przedstawiając jego kontakty z miejscowymi przywódcami, zwłaszcza z Jamesem Brooke’em, radżą Sarawaku. Narracja zgłębia społeczno-polityczny krajobraz Borneo, w tym obyczaje jego mieszkańców, szczególnie Dajaków, na tle europejskich interesów kolonialnych. Początek książki przedstawia misję Keppela po wojnie chińskiej, podkreślając jego przypadkowe spotkanie z Jamesem Brooke’em, człowiekiem planującym poprawić życie mieszkańców Borneo. Keppel wspomina przygotowania do wyprawy, przewidywane wyzwania oraz szczere pragnienie rozbudzenia europejskiego zainteresowania regionem i rozwoju handlu w nim. Staranna koordynacja relacji między Brytyjczykami a miejscowymi przywódcami, takimi jak radża Muda Hassim, ukazuje złożoność interakcji kolonialnych, odsłaniając wczesne próby dyplomacji i poszanowania lokalnych obyczajów w obliczu nadrzędnego dążenia imperialnego.