„Opowieść o moim życiu” Helen Keller to autobiografia napisana u schyłku XIX wieku. W tej głębokiej opowieści autorka dokładnie opisuje swoje doświadczenia jako dziecko niewidome i niesłyszące, relacjonując o trudnościach i sukcesach na drodze z izolacji do świata wypełnionego wiedzą i komunikacją dzięki miłości i wsparciu swojej nauczycielki – Anne Sullivan. Praca ta dotyka tematów odporności, transformującej mocy edukacji oraz głębokiej więzi pomiędzy uczniem a nauczycielem. Na początku autobiografii Keller opisuje swoje pierwsze lata życia, które charakteryzowały się żywą więźą z otaczającym światem, mimo jej niepełnosprawności. Przywołuje radosne chwile spędzone w domu rodziny w Alabamie, swój impulsywny charakter oraz zabawne interakcje z krewnymi i znajomymi, którzy nie mogli w pełni ją zrozumieć. Jednak ta radosna egzystencja nagle zmienia się po ciężkiej chorobie, która sprawia, że Helen Keller traci słuch i wzrok, wprowadzając ją w świat ciszy i ciemności. Na początku opowieści wyraźnie kontrastuje światło i radość z chaosem i zagubieniem, które nastają po jej niepełnosprawności, co stanowi preludium do jej późniejszego odkrycia potęgi języka i edukacji dzięki Anne Sullivan. Proza Helen Keller przenosi bogatą gamę emocji i sensorycznych doświadczeń, zapraszając czytelników na niepowtarzalną drogę autorki w poszukiwaniach zrozumienia i wyrażania siebie.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/The_Story_of_My_Life_(biography))