„Laozi” jest tekstem filozoficznym napisanym w końcu VI wieku p.n.e. do początku V wieku p.n.e. To fundamentalne dzieło taoizmu dotyka tematów naturalności, prostoty oraz zasad harmonii i równowagi w życiu. Służy zarówno jako duchowy przewodnik, jak i refleksja nad istotą bytia. Tekst składa się z 81 rozdziałów, które zagłębiają się w pojęcie „Tao”, reprezentujące podstawową naturę wszechświata oraz drogę, którą należy obrać, aby żyć harmonijnie. Laozi akcentuje ideę „wu wei”, czyli działań wykonywanych bez żadnego nacisku lub wysiłku, promując styl życia zgodny z naturalnym tokiem wszechświata. Dzieło krytykuje konwencjonalne wartości takie jak ambicja i konkurencja, zamiast tego promuje takie cechy jak skromność, empatia i prostota. Za pomocą poetycznych metafor i paradoksów Laozi zachęca czytelników, by szukać mądrości poprzez introspekcję oraz pogłębiać zrozumienie otaczającego świata, pokazując w końcu, że prawdziwa moc pochodzi z posłuszeństwa i braku konfliktów.