Laozi tarafından yazılan “Laozi”, MÖ 6. yüzyılın sonlarından 5. yüzyılın başlarına kadar kaleme alınmış bir felsefi metindir. Taoizmin temel eseri olan bu çalışma, doğallık, sadelik ve hayattaki uyum ile denge ilkelerini ele almaktadır. Hem bir ruhsal rehber hem de varoluşun doğası üzerine bir düşünce ürünü olarak işlev görmektedir. Metin, evrenin temel doğasını ve uyumlu bir yaşam için izlenmesi gereken yolu temsil eden “Tao” kavramına derinlemesine inen 81 bölümden oluşmaktadır. Laozi, “wu wei”, yani çaba gerektirmeyen eylemi vurgulamakta ve evrenin doğal akışıyla uyumlu bir yaşam tarzını savunmaktadır. Bu eser, hırs ve rekabet gibi geleneksel değerleri eleştirirken alçakgönüllülük, şefkat ve sadelik gibi nitelikleri teşvik etmektedir. Şiirsel metaforlar ve paradokslar aracılığıyla Laozi, okuyucularını içsel düşünce yoluyla bilgelik aramaya ve çevrelerini derinlemesine anlamaya teşvik eder; sonuç olarak gerçek gücün boyun eğmekten ve çatışmadan geldiğini vurgular.