‘Humanistische verpleging’ van Josephine G. Paterson en Loretta T. Zderad is een meta-theoretisch werk dat zich richt op de filosofie en praktijk van verpleging. Het werd geschreven aan het eind van de 20ste eeuw. Het doel van dit boek is om de principes van de humanistische verpleegtheorie duidelijk te maken en verpleegkundigen te motiveren om zichzelf te ontwikkelen, terwijl ze positief invloed hebben op hun omgeving. Het tekstboek biedt een grondige inzicht in de interpersoonlijke en existentiële aspecten van de verpleegpraktijk, waarbij de betekenis van menselijke verbindingen en dialoog wordt benadrukt. De inleiding legt een solide basis voor het begrijpen van de dialectische aard van verpleging. Het boek introduceert het concept dat verpleging fundamenteel een humanistische activiteit is, gekenmerkt door intersubjectieve relaties tussen verpleegkundigen en patiënten. In deze inleidende sectie worden de uitdagingen die verpleegkundigen tegenkomen bij het behouden van hun identiteit en doelgerichtheid in een veranderend zorglandschap besproken, evenals de waarde van authentiek contact en wederzijds groei. Uiteindelijk wordt duidelijk dat verpleging geen alleen technische beroep is, maar een diep relationele praktijk die is geworteld in menselijke ervaringen. Het boek wijst erop hoe belangrijk het is voor verpleegkundigen om te reflecteren op hun eigen levenservaringen, zodat ze hun werk nog verder kunnen verbeteren.