Baiyundaoren’in “玉樓春” adlı eseri, 19. yüzyılın sonlarında yazılmış tarihî bir romandır. Anlatı, Tang Hanedanı dönemindeki bir grup karakteri tanıtır; başkahraman, şiirden ve neşeli toplantılardan hoşlanan, 小孟嘗 adıyla tanınan genç bir beyefendi olan 邵卞嘉’dır. Hikâye, bu dönemdeki toplumsal etkileşimler, şiir toplantıları ve ilişkilerin karmaşıklığı etrafında şekillenir. Kitabın başlangıcı, bir bahar gezisi vesilesiyle düzenlenen canlı bir edebî toplantının ortamını hazırlar; 邵卞嘉’nın arkadaşları ve sanatçılarla birlikte şiir ve şaraba kendini verdiği şenlikleri ve hareketli atmosferi öne çıkarır. Kutlamalar sürerken 盧杞 adlı bir konuk gelir; bu konuğun beceriksiz tavırları, özellikle 邵卞嘉’nın sıradan bir sözünü hakaret olarak yanlış anlamasıyla beklenmedik gerilimlere yol açar. Bu ilk çatışma, roman boyunca ele alınacak toplum, kişisel hırslar ve kişiler arası dinamikler üzerine daha geniş bir yorumu başlatır. Karakterlerin etkileşimleri mizah ile dramı harmanlayarak, öykü ilerledikçe ortaya çıkacak daha derin temalara işaret eder.