„O rzeczach naturalnych i nadprzyrodniczych” autorstwa Basiliusa Valentinusa to filozoficzny traktat, który zajmuje się alchemią, a szczególnie naturą metali i minerałów; napisany został w końcu XVII stulecia. Praca porównuje świat naturalny z nadprzyrodniczym, badając duchowną esencję metali oraz sposób, w jaki można je przekształcać za pomocą różnych alchemicznych procedur. Valentinus, benedyktynski mnich, usiłuje odkryć skryte tajemnice tych procesów, łącząc naukowe badania z teologicznymi rozmyślami. W pierwszej części tekstu prezentowane są tematy dualności między światem naturalnym a nadprzyrodniczym; wyjaśniono, że każda rzecz składa się z widocznego, materialnego elementu oraz niewidzialnej, duchowej esencji. Valentinus przytacza różne biblijne przykazy nadprzyrodznych zdarzeń, aby ugruntować swoje rozumienie przedmiotu badania. Tekst otwiera drogę do dogłębnego zrozumienia alchemicznych procesów dotyczących „pierwszej tinktury” metali – czyli ich esencji – pokazując, jak ta transformacyjna siła może doprowadzić zarówno do rozwoju na poziomie fizycznym, jak i duchowym. W ogóle, początek tekstu przybliża mistyczne spojrzenie na znaczenie chemicznych przemian oraz ich związek z boskim stworzeniem.