Basilius Valentinus tarafından yazılan “Doğal ve Doğaüstü Şeyler Üzerine” adlı eser, 17. yüzyılın sonlarında kaleme alınmış ve simyayı, özellikle metallerin ve minerallerin doğasını derinlemesine inceleyen bir felsefi çalışmadır. Eser, doğal ve doğaüstü alanları bir araya getirerek metallerin ruhsal özünü ve bunların çeşitli simyacı süreçler yoluyla nasıl dönüştürülebileceğini tartışır. Benediktin tarikatına mensup olan Valentinus, bu dönüşümlerin arkasındaki gizemleri ortaya çıkarmayı amaçlamakta ve bilimsel araştırmaları teolojik düşüncelerle birleştirmektedir. Eserin başlangıcı, doğal ile doğaüstü arasındaki ikiliği ele alır ve her şeyin hem görünür, somut bir yapıya hem de soyut, ruhsal bir öze sahip olduğunu açıklar. Valentinus, konusuyla ilgili temel bir anlayış oluşturmak için Kutsal Kitaptaki çeşitli doğaüstü olaylara atıfta bulunur. Metin, metallerin “ilk özünün” simyacı süreçleriyle ilgili derinlemesine bir inceleme yapılmasının zeminini hazırlar ve bu dönüştürücü gücün hem fiziksel hem de ruhsal aydınlanmaya nasıl yol açabileceğini gösterir. Genel olarak, eserin başlangıcı, kimyasal dönüşümlerin önemi ve bunların ilahi yaratılışla olan ilişkisi konusunda mistik bir bakış açısı sunar.