«Vom Musikalisch-Schönen» اثر ادوارد هانسلیک رسالهای فلسفی دربارهٔ زیباییشناسی موسیقی است که نخستینبار در میانهٔ قرن نوزدهم منتشر شد. این اثر تفسیرهای عاطفی رایج از موسیقی را نقد میکند و بر ارزشگذاری زیبایی ذاتی موسیقی، جدا از بیان عواطف، تأکید دارد. هانسلیک از خلال بررسیای دقیق میکوشد ماهیت هنر موسیقی و درک آن را فراتر از صرفاً برانگیختن عواطف روشن کند. آغاز کتاب استدلال محوری هانسلیک را در مخالفت با دیدگاه متعارف معرفی میکند؛ دیدگاهی که موسیقی را اساساً وسیلهای برای انتقال عواطف یا احساسات میداند. او استدلال میکند که چنین دیدگاههایی درک جوهر واقعی موسیقی را محدود میکنند. او بهجای تمرکز بر چگونگی بیان احساسات از سوی موسیقی، بر این باور است که موسیقی باید از طریق ویژگیهای صوری و جذابیت زیباییشناختیاش فهمیده شود. این بحث به پیچیدگی عواطف در ارتباط با موسیقی اشاره دارد و نشان میدهد که احساسات از ساختار موسیقی پدید میآیند، نه اینکه محتوای اصلی آن باشند. بدینترتیب، بررسی آغازین زمینه را برای پژوهشی جامع دربارهٔ ویژگیهای منحصربهفرد زیبایی موسیقایی فراهم میکند و بر نیاز به رویکردی عینیتر در درک و ارزیابی موسیقی تأکید میگذارد.