«Vom Musikalisch-Schönen» اثر ادوارد هانسلیک رسالهای فلسفی دربارهٔ زیباییشناسی موسیقی است که نخستینبار در میانهٔ قرن نوزدهم منتشر شد. این اثر تفاسیر احساسی رایج از موسیقی را نقد میکند و بر اهمیت درک زیبایی ذاتی موسیقی، جدا از بیان عاطفی، تأکید دارد. هانسلیک از طریق بررسیای دقیق میکوشد ماهیت هنر موسیقی و شیوهٔ درک و ارجگذاری آن را فراتر از صرفاً برانگیختن احساسات روشن سازد. آغاز کتاب استدلال محوری هانسلیک را در مخالفت با دیدگاه متعارفی مطرح میکند که موسیقی را اساساً وسیلهای برای انتقال عواطف یا احساسات میداند. او استدلال میکند که چنین دیدگاههایی فهم ذات حقیقی موسیقی را محدود میکنند. او بهجای تمرکز بر چگونگی بیان احساسات در موسیقی، بر این باور است که موسیقی باید از طریق ویژگیهای صوری و جذابیت زیباییشناختیاش فهمیده شود. این بحث به پیچیدگی عواطف در ارتباط با موسیقی اشاره میکند و نشان میدهد که احساسات از ساختار موسیقی پدید میآیند، نه اینکه محتوای اصلی آن باشند. بدینترتیب، بررسی آغازین زمینه را برای پژوهشی جامع دربارهٔ ویژگیهای منحصربهفرد زیبایی موسیقایی فراهم میکند و بر ضرورت رویکردی عینیتر به درک و ارجگذاری موسیقی تأکید میگذارد.