„O muzycznej piękności“ Eduarda Hanslicka to filozoficzny traktat o estetyce muzyki, opublikowany w połowie XIX wieku. W tym dziele krytykuje dominujące interpretacje emocjonalne muzyki i postuluje docenianie jej wrodzonej piękności, oddzielnej od wyrażania emocji. Poprzez dogłębne badanie Hanslick usiłuje wyjaśnić naturę sztuki muzycznej oraz sposoby jej odbioru, wykraczające poza jedynie emocjonalne aspekty. W openingu książki prezentuje swój centralny argument przeciwko tradycyjnemu poglądowi, według którego muzyka służy przede wszystkim do wyrażania emocji. Twierdzi, że takie nastawienie ogranicza zrozumienie prawdziwej esencji muzyki. Zamiast skupić się na tym, jak muzyka wyraża uczucia, należy ją postrzegać ze względu na jej formalne właściwości i estetyczną przyjemność. Dyskusja pokazuje złożoność związku między emocjami a muzyką – określa, że uczucia wynikają z struktury muzyki, a nie stanowią jej głównego zawartości. Tym samym rozpoczęcie książki przygotowuje grunt pod dogłębne badanie unikalnych cech muzycznej piękności i podkreśla konieczność bardziej obiektywnego podejścia do odbioru muzyki.