„Złote rogi” Adama Oehlenschlägera to romantyczny wiersz opublikowany na początku XIX wieku, który odzwiercza pierwszy etap ożywienia romantyzmu w literaturze skandynawskiej. Uznawany za ważne dzieło w swoim kulturowym kontekście, ten wiersz dotyka tematów nostalgii, starożytności oraz wzajemnego oddziaływania przeszłości i teraźniejszości. Oehlenschläger, pod wpływem kontaktów z norweskim filozofem Henrim Steffensem, stworzył to dzieło jako manifest swoich nowo odkrytych romantycznych ideałów. Opowieść „Złotych rogów” skupia się na starożytnych złotych rogach – symbolach historii Skandynawii, które zostały ukradzione i roztopione. Wiersz dotyka tęsknoty za przeszłością oraz poważania dla starożytnych relikwii; postaci usiłują odkryć ich historyczne znaczenie. Udaje się w nim uchwycić esencję starożytnych mitów i piękno świata przyrody, połączając opisy natury z filozoficznymi rozmyślami. W całym tekście dominuje bolesna mieszanka nadziei i melancholii; poszukiwania złotych rogów w końcu odnoszą się do szerszych tematów egzystencjalnych, łączących ludzkie aspiracje z nieuniknionością strat.
Tłumaczenie: Guldhornene