«El Manuscrito de mi madre» اثر آلیکس دو لامارتین، روایتی شخصی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. به نظر میرسد این متن بر تأملات و نوشتههای مادر نویسنده تمرکز دارد و در میان آشوبهای تاریخی، تصویری اجمالی از زندگی، ارزشها و تجربههای او ارائه میدهد. شخصیت اصلی آلیسیا دو رویس، مادر نویسنده، است که دلبستگی عمیقش به خانواده و هویت در حال تحولش در دوران پرتلاطم فرانسه، محور اصلی اثر را تشکیل میدهد. آغاز این دستنوشته حالوهوایی از سوگ و یادآوری ایجاد میکند؛ راوی در روز مردگان، به از دست دادن مادرش که در نزدیکی به خاک سپرده شده است، میاندیشد. او در چشماندازهای آشنای دوران کودکیاش پرسه میزند؛ چشماندازهایی سرشار از خاطرات خانواده و پیوند با گذشته. این تأملات با طبیعت درهمتنیدهاند و بر زیبایی و اندوه فصلهای در حال تغییر، و همچنین گریزناپذیری فقدان تأکید میکنند. راوی میان حواسپرتیهای زمان حال و پیوندهای عمیق عاطفی با کسانی که از دنیا رفتهاند، دستوپنجه نرم میکند و بدینسان زمینه برای کاوشی صمیمانه در پیوندهای خانوادگی و میراث فردی فراهم میشود.