„El Manuscrito de mi madre” Alix de Lamartine’a to osobista narracja napisana na początku XX wieku. Tekst koncentruje się na refleksjach i zapiskach matki autora, ukazując jej życie, wartości i doświadczenia na tle historycznych wstrząsów. Główną postacią jest Alicia de Roys, matka autora, której głębokie oddanie rodzinie oraz kształtująca się tożsamość w burzliwych czasach we Francji stanowią centralny temat dzieła. Początek tego rękopisu utrzymany jest w tonie żałoby i wspominania: narrator, w Dniu Zmarłych, rozmyśla o stracie matki pochowanej w pobliżu. Wędruje przez znajome krajobrazy swojego dzieciństwa, przepełnione wspomnieniami o rodzinie i więzią z przeszłością. Refleksje te splatają się z obrazami natury, podkreślając piękno i smutek zmieniających się pór roku, a także nieuchronność straty. Narrator zmaga się z rozdźwiękiem między rozproszeniami teraźniejszości a głębokimi więziami emocjonalnymi z tymi, którzy odeszli, przygotowując grunt pod poruszającą opowieść o więzach rodzinnych i indywidualnym dziedzictwie.