‘Menschen im Krieg’ van Andreas Latzko is een bundel van zes novellen, geschreven in 1917 tijdens de Eerste Wereldoorlog. Latzko schreef het werk tijdens zijn herstel van een ernstig trauma, na acht maanden in een militair hospitaal, en beschrijft aan de hand van onderling verbonden verhalen het leven en de dood aan het Isonzofront. Het boek werd onmiddellijk een internationaal succes en werd in meer dan vijftien talen vertaald, maar prompt in alle oorlogvoerende landen verboden. De auteur werd door het Oostenrijks-Hongaarse leger gedegradeerd vanwege dit krachtige antioorlogswerk.
Wikipedia-pagina over dit boek: de.wikipedia.org/wiki/Menschen_im_Krieg