„Trzej mistrzowie: Balzac, Dickens, Dostojewski” Stefana Zweiga to zbiór esejów krytycznych napisanych na początku XX wieku. Celem tej publikacji jest analiza i porównanie życia oraz literackich osiągnięć trzech monumentalnych powieściopisarzy XIX wieku, pokazując, w jaki sposób ich różne osobowości i styl pisania wzajemnie się uzupełniają. Zweig skupia się na Balzacu, Dickensie i Dostojewskim, analizując ich unikalne obszary zainteresowań: społeczne obserwacje Balzaca, tematy rodzinne w twórczości Dickensa oraz eksploracje egzystencjalne w dziełach Dostojewskiego. Wstęp do książki wyjaśnia, że te ese nie są jedynie krótkimi przedstawieniami autorów, lecz głębokimi analizami wymagającymi wcześniejszego zapoznania z ich twórczością. Zaczyna się od Balzaca – opisuje się rok jego urodzenia oraz społeczno-polityczne otoczenie, zwłaszcza wpływ Napoleona i zmiany w społeczeństwie w okresie jego młodości. Zweig charakteryzuje Balzaca jako nieustęplnego poszukiwacza pełnego zrozumienia ludzkiej eksperienции, twierdząc, że jego ambicje literackie mogą równać się z ambicjami zdobywców – pragnął bowiem ukazać całość francuskiego społeczeństwa w swojej „Komedii ludzkiej”. Ta analiza rzuca ciekawe światło na intensywną osobowość Balzaca oraz tematy ambicji i egzystencjalnej walki, tak charakterystyczne dla jego dzieł.