„Tolstoï” Stefana Zweiga to dzieło biograficzne napisane na początku XX wieku. Książka ukazuje życie i głębokie wewnętrzne zmagania słynnego rosyjskiego powieściopisarza Lwa Nikołajewicza Tołstoja, rzucając światło na jego duchową drogę, konflikty z nihilizmem oraz poszukiwanie sensu pośród obfitości światowego sukcesu. Zweig kreśli szczegółowy portret przemiany Tołstoja z celebrowanego pisarza w poszukiwacza prawdy i moralności. Początek utworu przygotowuje grunt, porównując życie Tołstoja do losu Hioba i podkreślając nagły, głęboki kryzys egzystencjalny, który następuje po okresie pozornego szczęścia i sukcesu. Opisuje Tołstoja w późniejszych latach, gdy mimo osiągnięć i życia rodzinnego dręczy go poczucie pustki i rozpaczy, gdy konfrontuje się z pojęciem niebytu — pustką kryjącą się za życiem. Zweig skrupulatnie ukazuje emocjonalny niepokój Tołstoja, szczegółowo przedstawiając, jak ta introspekcja prowadzi go do intensywnej walki z nieuchronnością śmierci i poszukiwania głębszego zrozumienia istnienia, uwydatniając złożoność artysty, który ostatecznie pragnął przekazać prawdę poprzez swoją twórczość.
Przekład trzeciego eseju z Drei Dichter ihres Lebens.