«خواهر ترزای عیسی کودک و چهرهٔ مقدس» اثر قدیس ترزای لیسیو، خودزندگینامهای معنوی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر زندگی و تأملات ترز مارتن، راهبهٔ کارملیِ محبوس در صومعه، را روایت میکند؛ زنی که میکوشد رابطهاش با خدا، تجربههای دوران کودکیاش و بینشهای معنویای را که در طول زندگی کوتاهش به دست آورده است، بیان کند. این روایت تصویری صمیمی از عشق او به عیسی و مسیرش به سوی قدیسشدن ارائه میدهد و بر موضوعاتی چون فروتنی، اعتماد به خدا و زیبایی ایمانی ساده و کودکانه تمرکز دارد. آغاز «تاریخ یک روح» انگیزههای ترز را برای نوشتن داستان زندگیاش معرفی میکند و بر اشتیاق او برای بهاشتراک گذاشتن رحمتهای خداوندی تأکید میورزد که زندگیاش را شکل دادهاند. او دربارهٔ دوران کودکی خود، از جمله پیوند نیرومندش با مادر و دلبستگی عمیقش به خانواده، تأمل میکند. ترز از خلال خاطراتش بر بینشهای ساده اما عمیقی تأکید میکند که از خدا دریافت کرده بود؛ از جمله درک نقش منحصربهفرد هر انسان در آفرینش خداوند. این بخش مقدماتی زمینه را برای بررسی عمیقتر سفر معنوی او و درسهای شخصی و heartfeltی که از تجربههای زندگیاش آموخت، فراهم میکند.