«پرهیز از زنای با محارم» اثر زیگموند فروید، نوشتهای علمی است که در اوایل قرن بیستم نگاشته شده است. این اثر جنبههای روانشناختی پرهیز از زنای با محارم را بررسی میکند و رفتارها و رسوم فرهنگی مرتبط با زنای با محارم در جوامع ابتدایی، بهویژه با تمرکز بر مردمان بومی استرالیا، را با پدیدههای روانشناختی مشاهدهشده در مبتلایان به رواننژندی مقایسه میکند. متن میکوشد بر شباهتهای میان تحول روانشناختی افراد و تحول فرهنگها پرتو بیفکند. فروید در این بررسی استدلال میکند که تابوهای نیرومند علیه زنای با محارم در جوامع ابتدایی را میتوان بازتاب روانشناسی کودکانه دانست؛ بازتابی از مسائل حلنشدهای که در روان افراد رواننژند وجود دارد. او مفهوم توتمباوری و برونهمسری را شرح میدهد؛ آیینهایی که بر اساس آنها افراد از ازدواج یا برقراری روابط جنسی با اعضای گروه توتمی خود منع میشوند. این پایبندی آشکار به پرهیز از زنای با محارم، هم ساختار اجتماعی و هم سازوکارهای روانشناختی دخیل را برجسته میکند. فروید بر آن است که ترس ریشهدار از زنای با محارم و سازوکارهای اجتماعی طراحیشده برای جلوگیری از آن، میتواند عاملی اساسی در فهم روانشناسی انسان، چه در شکل ابتدایی و چه در شکل رواننژندانه، باشد.