Jun’ichiro Tanizaki’nin “Akuma” adlı romanı 20. yüzyılın başlarında yazılmıştır. Bu eser, arzu, nevroz ve modernliğin getirdiği zorluklar gibi temaları ele alır; kurgu, Japonya’nın şehirlerinde yaşayan bir karakterin yaşadığı psikolojik çatışmalar üzerine kuruludur. Canlı ve karmaşık karakter tasvirleri aracılığıyla, hem cazibe hem de endişeyle dolu bu şehirde insanların hayatlarının iç içe geçmesiyle ortaya çıkan psikolojik kargaşalar incelenmektedir. Hikaye, Tokyo’ya yeni taşınmış ve korku ile umutsuzluk içinde olan genç Saeki etrafında döner. Saeki, hem çekiciliği hem de tehlikesi bir arada bulunan kuzeni Teruko’ya karşı hissettiği duygularla mücadele ederken, aynı zamanda rakibi Suzuki’nin rahatsız edici varlığıyla da başa çıkmaya çalışır. Saeki’nin içsel çatışmaları, giderek artan alkol bağımlılığı ve geçmişine dair unutulmaz anılarla daha da şiddetlenir. Paranoyaklık ve takıntıları arttıkça çevresi, korkularının bir yansıması haline gelir ve ilişkileri giderek gerilimli bir duruma sürüklenir. Bu hikaye, insan arzusunu, kimliğini ve toplumsal beklentilerin yarattığı psikolojik baskıları karanlık bir şekilde ele alır.