‘De monadologie van Leibnitz’ is een filosofisch werk dat in 1714 werd geschreven door Gottfried Wilhelm Leibniz. In negentig korte paragrafen presenteert Leibniz een radicale metafysieke visie: de werkelijkheid bestaat uit eenvoudige, ondelbare entiteiten genaamd monaden. Deze oneindig veelvuldige monaden bestaan in een van God voorgestelde harmonie; iedere monade ervaart het universum vanuit zijn unieke perspectief, zonder rechtstreeks met andere monaden te interageren. Leibniz stelt voor dat er een hiërarchische kosmos bestaat waarin geest en lichaam perfect synchroon werken. Hij verklaart het bestaan van de wereld door middel van een elegante, maar tegenintuïtieve theorie over een samengespeeld maar toch isolerend universum van gecoördineerde entiteiten.
Wikipediacpagina over dit boek: en.wikipedia.org/wiki/Monadology