„Monadologia” Gottfrieda Wilhelma Leibniza to filozoficzny tekst napisany w 1714 roku. W dziewięćdziesięciu krótkich paragrafach Leibniz przedstawia radikalną metafizyczną koncepcję: rzeczywistość składa się z prostych, nierozdzielnych substancji zwanych monadami. Te niewyliczalne monady istnieją w uprzednio ustanowionej harmonii, którą organizuje Bóg; każda z nich postrzega wszechświat z swojej unikalnej perspektywy, bez bezpośredniego oddziaływania na inne. Leibniz proponuje hierarchiczny kosmos, w którym umysł i ciało są doskonale synchronizowane; istnienie jest tu wyjaśniane za pomocą eleganckiej, choć sprzecznej z intuicją koncepcji wszechświata składającego się z koordynowanych, ale izolowanych substancji.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Monadology