„Humus” Raula Brandãoa to powieść napisana na początku XX wieku. Opowieść przedstawia w detaliłny sposób życie w zaniedbanym willi, eksplorując tematy monotonii, śmierci i istoty ludzkiej. Głównymi bohaterami są mieszkańcy tej willi, którzy personifikują różne aspekty stagnacji i rozpaczy, walcząc z siłami życia i śmierci. Na początku historii czytelnik poznaje atmosferę tego miejsca – charakteryzowaną zaniedbaniem i ciszą. Opowiadacz reflektuje nad życiem tych ludzi, opisując ich codzienne rytmy jako powtarzalne i pozbawione energii. Ten wstępny fragment wyraźnie pokazuje sprzeczność pomiędzy ludzkimi nadziejami a rozczarowaniem, sugerując, że pod powierzchnią banalnego życia kryje się głębsze pragnienie sensu i ucieczki od rzeczywistości. Za pomocą sugestywnych obrazów i bolesnych spostrzeżeń opowieść przygotowuje grunt do eksploracji kontrastu między bezbarwnym codziennym życiem a głębokimi, często ignorowanymi emocjonalnymi motywami, które kształtują rzeczywistość bohaterów.