«Лелія» Жорж Санд — раман, напісаны ў сярэдзіне XIX стагоддзя. У творы праз вобраз Леліі — складанай гераіні, якая выклікае ў навакольных адначасова захапленне і страх, — раскрываюцца глыбокія тэмы кахання, веры і экзістэнцыяльных пакут. Падобна, апавяданне даследуе змаганне чалавечага духу перад абліччам сумненняў і маральнай неадназначнасці. У пачатку рамана прадмова раскрывае самааналітычныя разважанні Жорж Санд пра стварэнне «Леліі», напісанай без загадзя вызначанага плана і прызначанай для ўласных роздумаў аўтаркі. Апавяданне пачынаецца з душэўных пакут маладога паэта, выкліканых загадкавай, але захапляльнай натурай Леліі, якая ўсяляе адначасова глыбокую пашану і жах. Гэты паэт спрабуе разабрацца ў сутнасці Леліі, яе містычных якасцях і, відаць, глыбокай адарванасці ад будзённага свету. Па меры развіцця сюжэта становіцца зразумела, што Лелія ўвасабляе не толькі прыгажосць духоўнага памкнення, але і пакутлівую барацьбу з пытаннямі ідэнтычнасці і веры. Напружанне паміж яе трансцэндэнтнымі імкненнямі і глыбока ўкаранёным адчаем становіцца цэнтральнай тэмай, ствараючы аснову для даследавання экзістэнцыялізму і складанасцяў чалавечых узаемаадносін.