„Lélia” George Sand to powieść napisana w połowie XIX wieku. Utwór podejmuje głębokie tematy miłości, wiary i cierpienia egzystencjalnego poprzez postać Lélii, złożonej bohaterki, która wzbudza zarówno podziw, jak i lęk w otaczających ją osobach. Narracja zdaje się zgłębiać zmagania ludzkiego ducha w obliczu wątpliwości i moralnej dwuznaczności. Na początku powieści przedmowa ujawnia introspektywne refleksje George Sand nad powstaniem „Lélii”, napisanej bez z góry ustalonego planu i przeznaczonej do jej własnych rozważań. Narracja rozpoczyna się od rozterek młodego poety dotyczących enigmatycznej, a zarazem urzekającej natury Lélii, która budzi jednocześnie zachwyt i grozę. Poeta zmaga się z pytaniami o istotę Lélii, jej mistyczne cechy oraz pozornie głębokie oderwanie od codziennego świata. W miarę rozwoju historii sugeruje się, że Lélia uosabia nie tylko piękno duchowej tęsknoty, lecz także bolesne zmaganie z tożsamością i wiarą. Napięcie między jej transcendentnymi aspiracjami a głęboko zakorzenioną rozpaczą staje się centralnym tematem, przygotowując grunt pod refleksję nad egzystencjalizmem i złożonością relacji międzyludzkich.