‘De Syrische Christus’ van Abraham Mitrie Rihbany is een reflecterend werk dat werd geschreven in de vroege 20ste eeuw. Het boek verkent het leven en de leer van Jezus Christus vanuit een oosterse perspectief, met als doel lezers – vooral in het Westen – inzichten te geven in de culturele en sociale context van zijn tijd. Het streeft ernaar de kloof tussen oosterse en westerse begrippen van spiritualiteit te overbruggen, en benadrukt de rijkdom van de oosterse achtergrond die vele bijbelse verhalen heeft gevormd. In het inleidende gedeelte legt de auteur uit wat zijn intenties zijn en waar hij vandaan komt; hij wil een intieme kijk bieden op het leven van Christus, en stelt dat zijn inzichten voortkomen uit zijn eigen ervaring als Syriër die is geboren in de buurt van de geboorteplaats van Jezus. Rihbany beschouwt hoe de gebruiken, de taal en de sociale waarden van het hedendaagse Syrië licht werpen op de bijbelse verhalen, en stelt dat het begrijpen van deze elementen essentieel is om de spirituele leeringen van Christus echt te kunnen begrijpen. De eerste hoofdstukken leggen de basis voor een gedetailleerde discussie; ze leiden de lezer door cultureel specifieke interpretaties van bekende bijbelse verhalen en benadrukken de blijvende betekenis ervan.