‘Over de natuurlijke vermogens’ van Galenus is een fundamenteel wetenschappelijk werk dat werd geschreven aan het eind van de 2e eeuw na Christus. In dit boek worden de principes van fysiologie en de processen die levensvormen gebruiken om te groeien, zich te ontwikkelen en zichzelf in stand te houden verkend. Galenus streeft naar een volledig begrip van de werking van de natuur en beschrijft dit door de dynamische samenwerking tussen verschillende ‘vermogens’ bij zowel planten als dieren te onderzoeken. In het inleidende deel wordt systematisch een overzicht gegeven van de concepten die Galenus behandelt, met name de verschillende rollen die de ziel en de natuur spelen in de functioneren van organismen. Hij begint door de handelingen en effecten van levende wezens te categoriseren en onderscheidt tussen groei en voeding – processen die zowel bij planten als dieren voorkomen. Het boek legt de basis voor een dieperere analyse van specifieke biologische processen, zoals vertering en bloedvorming, en uitdrukt Galenus’ intentie om de vermogens te onderzoeken die verantwoordelijk zijn voor deze fenomenen. Tevens reageert hij hiermee op filosofische debatten over fysieke bestaan en verandering. De inleiding benadrukt hoe belangrijk heldere definities en systematische onderzoeksmethoden zijn, waardoor het werk van Galenus wordt gezien als een significante bijdrage aan de medische en filosofische kennis van zijn tijd.