„Miracle Mongers and Their Methods” Harry’ego Houdiniego to szczegółowe demaskatorskie opracowanie technik i sztuczek różnych wykonawców twierdzących, że posiadają nadprzyrodzone zdolności, napisane pod koniec XIX wieku. Dzieło stanowi historyczną relację o artystach takich jak połykacze ognia, połykacze mieczy i inni tak zwani „handlarze cudów”. Osobiste doświadczenia Houdiniego i znajomość iluzji scenicznych dają wgląd w metody stojące za tymi występami oraz w psychologię zarówno wykonawców, jak i publiczności, która często ulega urokowi ich popisów. Początek książki przedstawia spojrzenie Houdiniego na cudowność i iluzję, podkreślając ludzką fascynację tym, co nadzwyczajne. Relacjonuje początki kultu ognia oraz aurę tajemniczości otaczającą połykanie ognia w różnych kulturach, łącząc praktyki historyczne ze współczesnymi pokazami. Houdini ukazuje rytualny charakter tych aktów, takich jak ceremonie chodzenia po ogniu u różnych ludów, jednocześnie zapowiadając naukowe wyjaśnienia, które nastąpią w kolejnych rozdziałach. Gdy kładzie podwaliny, czytelnicy spodziewają się wnikliwego zbadania sztuki iluzji, w tym sekretów kryjących się za słynnymi śmiałymi wyczynami dokonywanymi przez głośnych artystów na przestrzeni dziejów.