„Memuarium cesarza” Wilhelma II to dzieło historyczne napisane na początku XX wieku. Książka zawiera refleksje i doświadczenia ostatniego niemieckiego cesarza z okresu kluczowych zmian w Europie, z szczególnym akcentem na jego interakcje i stosunki z ważnymi politykami, takimi jak Otto von Bismarck. Daje ono pogłębioną informację o politycznej sytuacji tamtej epoki, wyzwaniach, przed którymi stał jako monarcha, a także o wydarzeniach doprowadzających do I wojny światowej. Memuarium zaczynają się od opisu uznania autora dla księcia Bismarcka oraz podkreślenia jego kluczowej roli w kształtowaniu Cesarstwa Niemieckiego. Wilhelm wyraża swoje uznanie za osiągnięcia Bismarcka, ale jednocześnie krytykuje niektóre decyzje kanclerza, które uznaje za błędy. Taki kontekst otwiera drogę do dyskusji o różnych scenariach dotyczących polityki zagranicznej Niemiec, zwłaszcza w odniesieniu do stosunków z innymi państwami i wewnętrznych konfliktów. Dzięki wcześniejszym refleksjom cesarza na temat jego relacji z Bismarckiem oraz skutków polityki kanclerza czytelnicy mogą lepiej zrozumieć jego poglądy, które później miały wpływ na jego rządy w skomplikowanej sytuacji europejskiej dyplomacji.