«Згублены піброх і іншыя гісторыі з пастуховых хацін» Ніла Манро — зборнік кароткіх апавяданняў, напісаных у пачатку XX стагоддзя. У гэтых гісторыях даследуецца культура Шатландскага нагор’я, асвятляецца жыццё, традыцыі і музыка яго жыхароў, асабліва мастацтва дуды, якое праходзіць цэнтральнай тэмай праз увесь зборнік. Апавяданні насычаныя фальклорам і каларытнымі персанажамі, а па меры разгортвання сюжэтаў у іх спалучаюцца элементы гісторыі і міфалогіі. У пачатку першага апавядання, «Згублены піброх», чытач знаёміцца з мастацтвам дударства, а таксама з шляхам і самаадданасцю, неабходнымі для яго авалодання. Мы сустракаем групу дудароў у адасобленым паселішчы ў Шатландскім нагор’і, вядомым як Халф-Таўн, дзе яны збіраюцца дзеля музыкі і сяброўскага таварыства. Сярод іх — Гіліян і Роры, якія шукаюць Паруйга Далі, сляпога дудара, якому прыпісваюць легендарную мелодыю — Згублены піброх. Гэты пошук прыводзіць да святкавання песень і гісторый: дудары ўспамінаюць мінулае і імкнуцца да больш глыбокай сувязі са сваёй спадчынай і майстэрствам, ствараючы аснову для аповеду, у якім сплятаюцца тэмы тугі, традыцыі і пераўтваральнай сілы музыкі.