«Думка чалавецтва» Льва Талстога — філасофскі твор, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. Кніга даследуе прыроду веры, любові і сутнасць чалавецтва, разважаючы над думкамі розных выдатных мудрацоў і рэлігійных дзеячаў на працягу гісторыі. Яна імкнецца да глыбейшага разумення сэнсу жыцця і ўзаемаадносін паміж чалавецтвам і боскім, прычым разважанні аўтара праходзяць праз увесь твор. У пачатку «Думкі чалавецтва» чытач знаёміцца з разважаннямі Талстога пра веру і яе значэнне для шчаслівага жыцця. Ён сцвярджае, што сапраўдная вера вядзе да разумення свайго прызначэння і маральных законаў, згодна з якімі людзі павінны дзейнічаць. У першых раздзелах разглядаецца паняцце сапраўднай рэлігіі як універсальнай ісціны, якая спрыяе любові і супольнасці ўсіх людзей. Талстой падкрэслівае, што любоў — фундаментальны прынцып, які злучае людзей з Богам і адзін з адным, сцвярджаючы, што адсутнасць веры вядзе да пакутаў і раз’яднання. Праз цытаты і інтэрпрэтацыі старажытных вучэнняў і сучасных думак ён прадстаўляе цэласны погляд на духоўнае і маральнае жыццё, які выходзіць за межы культурных і часавых адрозненняў.