«Смерць» Льва Талстога — аповесць, напісаная ў канцы XIX стагоддзя. У творы разважаецца пра смерць і рэакцыі, якія яна выклікае ў тых, хто застаецца жыць, праз вобраз Івана Ільіча Галавіна, суддзі, чыя смерць становіцца цэнтральнай падзеяй для раскрыцця тэм смяротнасці і часта павярхоўнага характару грамадскіх сувязяў. У пачатку аповесці чытач знаёміцца з наступствамі смерці Івана Ільіча: яго калегі ў судовай зале абмяркоўваюць значэнне яго скону, выяўляючы карыслівыя думкі пра магчымыя павышэнні і змены ў сваім прафесійным жыцці. Калі навіна распаўсюджваецца, іх рэакцыі адзначаны спалучэннем абавязковага смутку і карыслівых разважанняў, што падкрэслівае кантраст паміж шчырай жалобай і павярхоўнай прытворнасцю. Апавяданне хутка задае змрочны тон, ствараючы аснову для больш глыбокага даследавання жыцця Івана і грамадскіх адносін да смерці, якія будуць раскрывацца на працягу ўсяго твора.
Пераклад: Смерць Івана Ільіча.