‘La Pensée de l’Humanité’ van Leo Tolstoj is een filosofisch werk dat werd geschreven in het begin van de 20ste eeuw. Het boek onderzoekt de aard van geloof, liefde en de essentie van de mensheid, en reflecteert op de gedachten van verschillende bekende wijsgeren en religieuze leiders uit de geschiedenis. Het doel is om een dieper inzicht te krijgen in het doel van het leven en de relatie tussen de mensheid en het goddelijke; de eigen reflecties van de auteur zijn hierbij verweven. In het begin van ‘La Pensée de l’Humanité’ wordt de lezer voorgesteld aan Tolstojs overpeeringen over geloof en diens betekenis voor een gelukkig leven. Hij stelt dat echte geloof leidt tot het begrijpen van je eigen doel en de morele regels waarnaar mensen moeten handelen. De eerste hoofdstukken gaan dieper in op het concept van ware religie als een universele waarheid die liefde en samenhang tussen alle mensen bevordert. Tolstoj benadrukt dat liefde het fundamentele principe is dat mensen met God en elkaar verbindt; het gebrek aan geloof leidt volgens hem tot lijden en afstand. Door citaten en interpretaties van oude doctrineën en hedendaagse gedachten presenteert hij een holistische kijk op het spirituele en morele leven dat grenzen tussen cultuur en tijd overschrijdt.