«Простае жыццё» Шарля Вагнера — філасофскі твор, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. У тэксце разглядаецца паняцце прастаты як адказ на складанасці сучаснага жыцця, падкрэсліваецца важнасць засяроджвання на істотных каштоўнасцях, а не на матэрыялістычных адцягненнях. Ён заахвочвае чытачоў імкнуцца да простага ладу жыцця, які спрыяе шчасцю, маральнай цэласнасці і больш глыбокім чалавечым сувязям. Пачатак тэксту стварае аснову для разважанняў Вагнера, апісваючы хаатычнае жыццё сям’і Бланшар, якая рыхтуецца да вяселля, і паказваючы, як сучасныя грамадскія ўмоўнасці могуць прыгнятаць асабістыя сувязі і перашкаджаць рэалізацыі. Сярод гэтага ўзрушэння асабліва вылучаецца вобраз бабулі — голас розуму, якая выступае за важнасць спыніцца і ацаніць тое, што сапраўды мае значэнне: любоў і таварыства, а не павярхоўныя патрабаванні сацыяльных абавязкаў. Вагнер выкарыстоўвае гэтую хатнюю сцэну, каб увесці сваю думку пра пошук больш простага жыцця як сродку супраць складанай прыроды сучаснага існавання, мяркуючы, што многія пакутуюць ад наступстваў жыцця ў свеце, які ставіць матэрыяльныя патрабаванні вышэй за значныя адносіны.